TAŞA DOKUN
Depremin öldürmediğini, yıkıp götürdüler kökleriyle.
Mevsimler, yıllar geçti üzerinden.
Gidenlerin boşluğunu, artık taşımıyor bedenimiz.
Kutuplardan duyulur iniltileri, hayalet kentimizin.
Kimsesizliğimiz dinlenir kucağında, yıkıntılarla taşların.
Taşlar çatlayıp kucakladı, kucaklıyor iniltimizi.
İnanmıyorsan sesime, gördüğün taşa dokun.
Sızım sızım sızlayıp, fısıldıyor derdimizi.
Taş sızlar mı deme, sızlar.
Taş duyup çığlığımızı, yürüyen bizimle.
Bunlar, şunlar, onlar mı?
Hepsi duvar, bencilliğinin ördüğü.
Bu yüzden işte!
Taşlarımızla yıkmadayız duvarlarını.
Kurmadayız kentimizi taşlarımızla.
Meryem Fehime Oruç
