Adım çocuktur benim.
Siz beni stajyer mi, çırak mı, ayakçı mı bilirsizin?
Anam babam gece gündüz yoğurur, doymadığımız ekmeği.
Ne kreş, ne özel bakım!
Bir başına büyüyen çocuklardanım.
Adım adım attılar çevrem, okulum.
Attılar buralara.
Tornacı, tamirci, garson?
Her işin stajyeri, ayakçısı, çırağıyım yasada.
Eksildi mi işletmede çarkın dişlisi?
Çıraktan kalfaya kesilir adım.
Unutulur ham bedenim.
Öğütürler emeğimi.
Kolumu, ayağımı, başımı koparır makineler.
Tacize, tecavüze uğrar bedenim.
Dönmeyi öğrenmedi ki dilim?
Konuşamam.
Ücretim verginizden, emeğim patronların.
Ne işçiyim ne yedek.
Stajyerim, ayakçıyım, çırağım kitabınızda.
Ne kadar yorulsam, o kadar az saksıyı çalıştıranım.
Öyle mi?!
Yok varlıktan, var varlığa girdim. Bu yaşta.
Çekirdekten yetişme kalfayım yaşıtlarımla.
On sekizine varmadan ellisinde olan.
Çalışırken elim ayağım, düşünmeyi öğrendi aklım.
Çarkın çekirdeğini çitlettik ya bir kez.
Baka baka kararan böğürtlen gözüz, kalfaçırak.
Ellisinde çalınmış çocukluğumuzla çarkın dişlerinde oynarız elbet.
Oynaya oynaya oyarız olanı.
Sevgiyi katık yaptık mı ekmeğe?
Çocuk çocukça, insan insanca yaşayacak elbet.
Meryem Fehime Oruç
